Stotteren ^.net

Wat is stotteren?

Stotteren wordt gewoonlijk gezien als een spraakstoornis. Stotteren is in feite een extreem complexe toestand die meer betekent dan het herhalen van klanken, de verlenging van lettergrepen en "niet-vlotheid". Stotteren heeft invloed op de gehele persoon en kan beter beschreven worden als een combinatie van spraak-, communicatie- en gedragsstoornissen.

Stotteren wordt vaak vergeleken met een ijsberg en spraakstoornissen vertegenwoordigen het topje van de ijsberg.

Het grootste gedeelte van de ijsberg is onder de wateroppervlakte en stelt de communicatie- en gedragsstoornissen voor. Een heel stel ongewone gedragingen functioneren samen met de "niet-vlotheid" van de spraak die niet-stotteraars zeker bemerken.

• Stotteraars vermijden oogcontact met degenen tot wie zij spreken. Zij doen dit waarschijnlijk omdat zij de reactie van degene tot wie zij spreken op hun stotteren, niet willen zien.

• Stotteraars hebben vaak een onregelmatig ademhalingspatroon en proberen te praten met weinig of geen lucht in hun longen. Sommige stotteraars proberen zelfs te praten wanneer zij ademhalen.

• Sommige stotteraars vermijden of proberen het stotteren te vermijden door andere woorden te kiezen: Als zij voelen dat zij een bepaald woord stotterend gaan uitspreken, vervangen zij dit woord door een ander woord dat een soortgelijke betekenis heeft. Sommige stotteraars zijn zo succesvol in het gebruiken van deze techniek dat niemand, zelfs hun echtgenotes niet bijvoorbeeld, weten dat zij stotteren.

• Stotteraars nemen vaak hun toevlucht tot het gebruik van loze woorden zoals "je weet wel". "laat mij eens zien", etc. Zij geloven dat deze nutteloze woorden voor een aanloop zullen zorgen die hen zal helpen om met succes een gevreesd woord snel uit te spreken.

• Stotteraars hebben de neiging om op stress te reageren door de spieren van hun stembanden te spannen. Dit verklaart waarschijnlijk waarom stotteraars erger gaan stotteren wanneer zij in een stresssituatie zijn.

• Veel stotteraars spreken helemaal niet zodat ze ook niet hoeven te stotteren.
   

Naast deze ongewone communicatiepatronen en gedragingen, hebben veel stotteraars ook negatieve gevoelens en voorstellingen over hun stotteren en over zichzelf:

• Schaamte: stotteraars schamen zich vaak over het feit dat zij stotteren en doen vaak al het mogelijke om dit te verbergen.

• Schuldgevoelens: stotteraars voelen zich vaak schuldig over het feit dat zij datgene niet kunnen bereiken wat zij gedacht hadden te kunnen bereiken als zij vlot konden spreken.

• Frustraties: stotteraars zijn vaak gefrustreerd over het feit dat zij niet op een doeltreffende manier kunnen communiceren met andere mensen.

• Verminderde eigenwaarde: stotteren laat de stotteraars zich vaak waardeloos voelen.

Al deze verborgen elementen van het stotterfenomeen dragen bij tot het verergeren van de spraakstoornissen en een spraaktherapie die zich alleen richt op het spraakmechanisme is gedoemd te mislukken. Slechts een holistische en uitgebreide stottertherapie die elk aspect van het fenomeen aanpakt, kan succesvol het stotteren uit uw leven bannen. Dit is iets wat u in gedachte moet houden wanneer u een therapie tegen stotteren kiest.

Klik hier om te neuzen door onze selectie aan therapieën tegen stotteren.